بازشناسی معیارها و شاخص های زیست منطقه گرایی انتقادی در ساختمان های بلند ایران

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار گروه معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

2 دانشجوی دکتری معماری دانشگاه تربیت مدرس تهران

3 هیت علمی / معماری تربیت مدرس

چکیده

برآیند نگاه جهانی شدن (ناشی از دیدگاه مدرنیسم) در پی تعامل با رویکردهای محلی و منطقه ای (پست مدرنیسم منطقه گرا) منجر به ظهور رویکرد منطقه گرایی در سال های دهه 60 میلادی گردید. نیاز به ارائه رویکردی نوین از نظریه منطقه گرایی احساس می شود تا ضمن جامعیت در نگاه ، وجوه مشترک و متنوع شاخص های کالبدی - زیستی دو رویکرد مذبور را در برگیرد .
روش تحقیق پژوهش فوق، ترکیبی از شیوه توصیفی– تحلیلی در مبانی نظری و استخراج شاخص های هر رویکرد می باشد. سپس با استفاده از نظرات معماران و اساتید معماری (روش خبرگان) نظرخواهی و ارزشگذاری بر پارامترها صورت می پذیرد و در نهایت ضمن باز تعریف رویکرد زیست منطقه گرایی انتقادی نشان داده می شود توجه به شاخص های زیستی – کالبدی در قالب رویکرد زیست منطقه گرایی انتقادی می تواند نیاز های معمارانه جامعه را از قبیل پاسخگویی به اقلیم و محیط زیست ، توسعه پایدار ، ارتقای حس مکان و خلق معماری با هویت و عدم تقلید و التقاط های سطحی نگرانه را برآورده سازد.

کلیدواژه‌ها