رشته معماری اساسا با مقوله کرانه های فضایی در ارتباط می باشد. اگرچه این موضوع از برخی زوایا مورد بررسی قرار گرفته است ولی روش به چالش کشیدن این کرانه ها، به عبارتی کانسپتهای معماری که توانایی محو کرانه های فضایی را دارند به طور دقیق مورد بررسی قرار نگرفته است. کانسپتهای معماری ملهم از طبیعت که توسط فوجیموتو در چارچوب پروژه فکری «آینده بدوی» ارایه شده اند، نظر به اینکه در راستای چالش با کرانه های فضایی هستند، میتوانند مورد مناسبی برای مطالعه در این زمینه باشند.
بنابراین هدف این مقاله بررسی کرانه های فضایی است که توسط کانسپتهای پروژه آینده بدوی به چالش کشیده می شوند. بر این پایه پژوهش حاضر یک مطالعه اسنادی کیفی بوده که با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی و از طریق بررسی ادبیات موجود و مطالعه موردی انجام شده است. چنانکه یافته های پژوهش نشان می دهد، کرانه های فضایی خاصی از جمله دوگانگی موجود معماری-طبیعت، داخل-خارج، معماری-مبلمان، شی-میدان، پیکر-زمین، عمومی-خصوصی، معماری-شهر و گشودگی-محصوریت میتوانند توسط کانسپتهای معماری پروژه آینده بدوی مورد چالش قرار گیرند. البته پتانسیل این کانسپتها برای محو کرانه های فضایی متفاوت است، برای مثال کانسپتهای «مکان مانند درخت» و «باغ» داری ببیشترین پتانسیل می باشند.