1
دانشجوی دکتری مدیریت محیط زیست ، دانشکده محیط زیست ، دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد علوم و تحقیقات ، تهران ، ایران
2
فارغ التحصیل کارشناسی ارشد، گروه محیط زیست و منابع طبیعی، دانشگاه تربیت مدرس. نور. مازندران. ایران
10.22034/jess.2022.141184
چکیده
توسعه پایدار و حفظ منابع طبیعی جهت حفاظت از اکوسیستم های پایدار از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است. حراست و حفاظت نیازمند برنامه ریزی و آموزش مداوم نهادهای اجتماعی می باشد. در مطالعه اخیر با هدف مطالعه اثر و نفوذ قانون بر حفط نهاد های منابع طبیعی چه قانونی و چه مردمی بصورت آمار کمی پرداخته شده است. بنابراین در مطالعه اخیر از تصاویر ماهواره ای لندست از سال 2000 تا 2021 استفاده گردید. بر اساس این تغییرات تغییرات کاربری اراضی در منطقه آماره کلی نشان میدهد در سال پایه 2000 به عنوان شاخص محیط زیست غالب 37 درصد منطقه مورد مطالعه پوشش طبیعی بوده است که در طی سال های متمادی به مناطق کم توان از لحاظ پوشش تبدیل گردیده است. با این تعریف در سال 2021 این مساحت به 36.2 از مناطق کم توان پوشش گردیده است. نتایج تحقیق اخیر نشان میدهد در مناطق حاشیه شهری و بخشهای زیر حوضه بیشترین تخریب در منابع طبیعی را دارا میباشد. مشخصاً بهره گیری از سیاست توسعه کشاورزی در بخش شویشه بیشترین ردپای تخریب و تبدیل اراضی به کشاورزی و تخریب بی سابقه را دارا میباشد.
